Christien Dutoit (1955) kwam voor het eerst in contact met keramiek tijdens haar studies aan het Sint-Lucasinstituut te Gent. Het was liefde op het eerste gezicht: met klei kan je immers de meest 'onmogelijke' vormen toveren.

Daarin steekt voor een groot deel het plezier van het bewerken van de zachte plooibare materie met de vingers. Het aanvoelen van die soepele klei is al een inspiratiebron op zich. Het is 'scheppen', waarbij de kunstenares de klei haar werk laat doen: plooien, draperen, rollen, stapelen en insnijden.

"Meestal word ik geïnspireerd bij het zien van een houding of gebaar die me aanspreekt omdat ze een gemoedsgesteldheid uitdrukken die in mezelf ook aanwezig is..."

"Soms maak ik gebruik van vervorming of gooi ik de normale verhouding dooreen om nog beter uitdrukking te kunnen geven aan wat ik voelde bij het aanzetten van het werk..."